HeldEnMerk

I can’t help but noticing you posted the version of the Honda ad with the karaoke subtitles.
But do you know the story behind it? (you probably do, but here goes anyway)
They aired it like that, with the subtitles, right before England was to play in the European Championship of 200?

So imagine the scene: every pub in the whole of England packed with England supporters who came to watch the match among friends. And right before the match starts, this comes on…

And by then England winning the championship is pretty much an impossible dream.

So everyone starts singing along: “To dream the impossible dream…to fight the unbeatable foe…”

Every single pub in the whole of Blighty, filled with people singing along to this song, all in unison across Britain… people had tears in their eyes.

It was beautiful.

Or how a TV ad can be contextual, social, and engaging.

Didn’t know that story, Christian. It’s brilliant. Just another proof that even on the best of cakes, the cherry can make a world of difference.

Een vraag als antwoord dan maar… Hoe zit het met de omgekeerde situatie. Luisteren de ‘oude ratten’ ook naar de jongelui.
Ik merk dat op mijn werk de nieuwe collega’s geen invloed hebben op het beleid, terwijl net zij in een natuurlijke reflex zien waar de absurde regels en werkwijzen zitten.
Ik werk zelf in het onderwijs, en wil vooral niet doen alsof ik iéts weet van de werking van privé-ondernemingen. Maar van wat ik hoor van mensen uit mijn omgeving, lijkt daar de situatie gelijklopend.
Als ik de pas aangenomen collega’s hoor weten zijn perfect de pijnpunten binnen onze organisatie bloot te leggen…

In mijn ogen is het minstens even belangrijk om te luisteren naar de onbezoedelde blik van de jongelui, als ze te begeleiden om hun frisse ideeën te realiseren.
Jij lijkt me iemand die erg zoekt naar nieuwe, jonge, frisse en onbezoedelde ideeën. Maar in hoeverre hebben die een invloed op de bedrijfscultuur bij DG? Hoe dicht laat je hen komen?

Beste,

Zelf sta ik op een punt in m’n leven waarop ik moet kiezen om ofwel op mezelf te starten (…), of om me op ee job te werpen in een eerder veilige en robuuste omgeving, waar ik in korte tijd veel kan bijleren.

Vele mensen - jong en oud - raden mij aan mijn kinderdroom uit te stellen, maar de drang en enthousiasme om te starten laat me niet los, geen dag, geen uur, …

de combinatie van een een berustende en ambitieuze 40′er die een naïeve en ambitieuze werkkracht onder de vleugels neemt, dat is toch een plaatje dat klopt?!

Het doet me deugd te lezen dat onverdorven jeugdige innovatieve ideen nog altijd een kans krijgen. Het citaat ‘kijk jij maar naar de vlinders, zie ik wel dat je niet in een drol trapt’ is een mooie illustratie van de correcte interactie tussen jong en oud. Zeker in deze tijd, waarin de meeste mensen nogal ‘weigerachtig’ staan ten opzichte van investeren in de beurs, opent echter vele mogelijkheden om te fungeren als business angel. De financiele crisis zou een triggerend effect moeten hebben op het creeren van nieuwe heldenmerken. Veel gerenommeerde merken zoals bv HewlettPackard, IBM, Microsoft zijn zo ontstaan op het einde van een crisis. Ook strookt dit met de structurele demografische evolutie die er aan komt. Veel babyboomers die een mooie carriere hebben uitgebouwd en kapitaal hebben vergaard, bereiken stilaan de pensioenleeftijd. En ouder worden gaat samen met het opnemen van een mentorrol in de maatschappij. Dit alles samen maakt dat er een groot potentieel aan mogelijke business angels is. Nu komt het er op aan de juiste balans te vinden tussen ervaring en vernieuwing. Ik hoop dat ze allen in achting houden dat zij vroeger ook kansen hebben gekregen om hun idee te ontwikkelen en commercialiseren tot de status van heldenmerk bereikt wordt.

Beste Steven, Stijn en Jasmijn,
Ik ben zelf 9 jaar geleden samen met een klasgenoot een bedrijf gestart, een interactief bureau. Wij waren allebei 2 of 3 jaar afgestudeerd en we gingen er voor. Maar eigenlijk wisten wij van niks, niet hoe je een offerte moest maken, niet wat marktprijzen waren, niet hoe je iets moest verkopen, niets van personeelsadministratie, niets van boekhouden, enz. Het enige wat ik kon was programmeren en mijn vennoot kon grafisch ontwerpen, en we waren er goed in. En veel uren kloppen, daar waren we ook goed in.
De eerste 5 jaar zijn we de hele tijd “in the business” bezig geweest en nooit “on the business”. En we hebben ook zelden advies gevraagd aan iemand. Gewoon omdat we niemand kenden, want netwerken doe je niet, als je dubbele shiften klopt.
Na die eerste 5 jaar zijn we wat meer gaan nadenken over onze toekomst, wat minder operationeel gaan werken, we hebben af en toe wat advies ingewonnen en we hebben werknemers aangetrokken met ervaring, die ouder waren dan onszelf. Ondertussen is ons bedrijf overgenomen door een grotere groep.
Dus alles zelf proberen doen is eigenlijk niet zo slim. Je leert enorm veel uit je fouten, maar ze vermijden is toch een pak efficiënter.
Dus de raad van een (nog redelijk jonge) oude : je moet absoluut je droom volgen, bepaal je missie (het wat en waarom) zelf maar laat je bijstaan door ervaren mensen in de strategie (hoe) en in het operationele.

Fantastisch verhaal, die Honda story. Geniale contextual planning. Magistraal.

Wat de raad van ouderen betreft, en de kritiek van jongeren. De écht groten zien niet alleen de fouten, maar komen meteen ook met oplossingen. Dié gasten zijn onbetaalbaar !

Iemand waar ik mee werkte, zei me ooit “Ervaring is niets meer dan de som van de fouten die je maakte” Hij had groot gelijk.