Rik Moeyaert is grafisch vormgever en bedrijfsleider van natuurproductenfirma Biobox
“Guillaume, waarom staat je hoofd op de cover?”
Beste Rik, we hebben eerst mijn achterste geprobeerd, maar dat was minder herkenbaar.
Eerlijk?
De eerste suggestie kwam van Jan Ingelbeen, de uitgever. Hij zei dat boeken met een foto van de auteur op de cover beter verkopen. Zeker als de auteur een paar keer op TV is geweest. Ik was daar niet gelukkig mee. Ik heb wel een ego dat nauwelijks door het deurgat kan, maar het idee mijn portret te zien liggen tussen dat van Paul D’Hoore en Piet Huysentruyt schrok me wat af.
De tweede suggestie kwam van mijn zakenbroer, André Duval. Hij zei, als je in je eigen verhaal gelooft, dan moet je kop erop. Nu, als André het zegt.
De derde suggestie kwam van mezelf. Ik zei, OK, maar dan moet de foto gemaakt worden door Raf Coolen. En daar ben ik heel gelukkig mee.
De cover lay-out heb ik laten maken door een grafisch vormgever van bij ons. Dirk Domen, die inmiddels creatief directeur is bij collega’s in Antwerpen. Ik ben natuurlijk benieuwd te weten of jij vindt dat je vakbroeder mooi werk heeft geleverd.
well you look fantastic and i know you’re a great writer but since i’m not even a OK dutch reader i’m wondering what your thesis is in this book. what’d you say in this book that no one’s said — that they need to hear?
i know you’ve got something great there but can you boil it all down into a a little english paragraph for dutch-illiterate me?
xxx
-Shannon
Dag Guillaume,
Je boek is een voltreffer. Ernstige humor en leuk om lezen : een voltreffer. Het overtreft het exposé van John Cleese. Deze denkoefening zou best een tijdsbestek worden binnen academische opleidingen aan de Arteveldeshool en Sint-Lucasinstituten.
Het boek is voor mij een referentiewerk (ik herlees het nog).
Na de lectuur had ik het idee dat een cartoontje à la Robin-Hood-muts best ook de lading zou dekken.
Mvrgr
Rik Moeyaert
Dag Guillaume
Je gaat mij meer dan waarschijnlijk niet meer kennen (misschien als leverancier van Kriekskes L.A. en aanhoorder van enige pianoconcerto’s in een zeker etablissement in de kelders van een kasteel in je eigen gemeente) maar omgekeerd volg ik je op de voet.
Soit, je gevatte reacties die ik hier op de vraag zie doen me als - per definitie -zelfingenomen Antwerpenaar lachen en zijn zeer herkenbaar. Vooral het ego en de deur… De vraag is: wat zouden de alternatieven zijn geweest wetende dat een behaard achterste niet zo sterk verkoopt als een minder behaarde voorkant? Mijn buikgevoel zegt dat dit het enige en beste idee was om jezelf te branden vanuit de idee ‘Maak van je held een merk’ om het even een analogie van de boektitel te zeggen.
Die zelfingenomenheid maakt dat je je voor jezelf de grootste held bent (cfr ego) en dat je jezelf aan het branden bent door meer dan ooit aanwezig te zijn naar een groter publiek. Vergis ik mij dan als ik denk dat je al van in het begin wist dat je jezelf op de cover zou zetten? En als dat zo is: respect mijnentwege daarvoor! En dan zijn we terug bij die Antwerpse mentaliteit trouwens 
Het boek heb ik nog niet gelezen, maar dat zal niet lang meer duren als ik dit alles zo lees…
Groeten
Andy
@Andy - Het idee van mijn foto op de cover te zetten is pas in een laat stadium gekomen. Maar, tussen ons en hou het stil, het is door die cover te zien dat ik het boek daarna nog twee keer heb herschreven.