HeldEnMerk

Guillaume

De vraag van Chris Van Lysebetten

Chris Van Lysebetten is oprichter van Habbekrats, een jeugdorganisatie:

“Is je boek ook van toepassing in de non-profit sector?”

Guillaume:

Beste Chris,

Helden zijn helden omdat ze “ goede daden voor de mensheid” plegen. In het boek wordt uitgebreid beschreven hoe een commercieel bedrijf moet zoeken naar “het goede” voor de gemeenschap. Maar jullie hoeven daar met Habbekrats niet naar op zoek te gaan. Ik ben even gaan kijken op jullie website en ook op de overdekte speelplaats die jullie mensen aan het bouwen zijn in de Antwerpse parochie van miserie, St.-Andries.

Prachtig verhaal.

Jullie hebben de basis voor een heldenverhaal. Maar let op. Als je wil dat de mensen jullie en de jongeren waarmee jullie werken zien als helden, dan moeten jullie in alle tonen ontkennen dat jullie helden zijn. Dat is de vreemde paradox van het heldendom. Je kent de uitspraken wel van de brandweerman in de krant na het redden van een leven: “Ik deed gewoon wat iedereen zou doen.”

Game: Jullie hebben een goed verhaal: jongeren uit de marginaliteit houden.

Name: Habbekrats is een geestige naam. Makkelijk te onthouden, realistisch maar niet dramatisch

Fame: Met die ruige look blijf je uit de tuttel-sfeer. (Al moet ik je zeggen dat je logo vanop straat moeilijk leesbaar is – maar is makkelijk te verhelpen zonder aan de identiteit te veranderen)

Claim: “Doe iets voor de jeugd”. Daar kom ik zodadelijk op terug.

Al bij al dus geen slecht begin en je passeert zeker de bierviltjestest. Ik denk dat mijn boek meer van jullie kan leren dan andersom.

Wie zijn de echte helden?

Wat ik prachtig vind is hoe jullie de jeugd aanpakken.

Mensen die maatschappelijk “probleemjongeren” wordt genoemd, stoppen jullie in een heldenrol. De Inuïts hebben een mooie uitdrukking voor beeldhouwen: “het beeld zit in de steen, je moet alleen het overschot wegkappen.” In elk kind zit een mooi mens, je hebt het er maar uit te halen.

Hierbij kan het boek wel van pas komen, denk ik.

Iedereen wil wel eens scoren.

Ook ik ben wel eens lastig gevallen. Veertig jaar geleden waren dat nozems op Flandria-brommers. Tegenwoordig hebben die jongens een iets meer multi-cultureel karakter. Maar wat ze gemeen hadden: het was niet uit miserie dat ze me lastig vielen. Ze wilden scoren. Zoals iedereen. Ze wilden in de spiegel kunnen kijken en zeggen, “Yes, you can!”. Of anders gezegd: ze wilden de held uithangen. Wat jij met je organisatie aanbiedt aan jongeren op een cruciaal moment in hun leven is de keuze om de held uit te hangen op een positieve manier. Veel kinderen uit alle lagen van onze maatschappij hebben nooit geleerd wat dat is, positieve aandacht.

Positieve aandacht

Als je je jongeren een heldenrol wil geven, dan kan je het boek best gebruiken.

Game: Denk eens na hoe ze kunnen bijdragen tot een betere wereld. In hun ontwikkelingsproces kan je hen daar zelf ook over helpen nadenken. Maar let op hoe je het aanbrengt. Als ze in jou de “welzijnswerker” zien, ben je ze kwijt.

Name: Geef hen een naam. Als groep en als individu. Dat is niet nieuw. Baden Powel deed dat ook met “Skouts” en “Totem”.

Fame: Zorg dat ze herkenbaar zijn, maar met op met associaties. Baden Powel zocht bewust naar militaire symbolen, omdat hij geloofde in discipline. Maar ik denk dat jullie wel iets kunnen vinden dat meer “chill” is.

Claim: Voilà, ik kom er dus even op terug. Die kreet: “Doe iets voor de jeugd”. Hoe mooi en direct die ook is, beste Chris, hij staat lijnrecht tegenover al het voorgaande. Hij maakt van je jongeren behoeftigen, mensen die iets nodig hebben. Dat klopt niet met het verhaal dat je voor hen hebt geschreven. Je zal het niet graag horen, Chris, maar die lijn ruikt naar “probleemjongeren”.

Je moet daar nog eens goed over nadenken. Ga op zoek naar iets groters. Je mag gerust die jongeren opwaarderen tot een groep met een voorbeeldfunctie voor de hele gemeenschap. Misschien moet je hen zelf eens laten zoeken naar een goeie kreet. Wie weet.