HeldEnMerk

Was het geniale aan Milo niet dat het deed van waar Sanoma groot mee geworden is? Meestal maken ze bladen die ze vrij jong positioneren, maar die veel ouderen (in geval van humo en libelle) of mensen van het ander geslacht (in geval van Goedele en Flair) ook met plezier kunnen lezen.
Zo was Milo een blad voor de actieve midlifer, maar zo geschreven dat een jongere er ook zijn gading in vond. Sanoma is bij mijn weten zelf nooit een believer geweest van segmentatie op leeftijden. Mooi compliment dat iemand Milo mist, maar het verdwijnen zal wel te maken hebben met de druk op de inkomsten. Wie weet komt het na de crisis gewoon terug.

Ik heb altijd twijfel gehad bij de positionering van een blad rond leeftijd. Joepie richt zich niet openlijk op pubers, Flair ook niet op ontluikende vrouwen. Ze zijn gepositioneerd rond een thema of een opvatting. Maar wie (h)erkent zichzelf nu als ‘actieve midlifer’? Diegenen die volgens mij het meest aan die benaming voldoen, ken ik via het werk. Eén van hen zit heelder dagen te bloggen en te twitteren, een andere heeft net een dochtertje gekregen. Ik betwijfel of zij zich gelukkiger voelen met een blad voor actieve medioren. Er zijn voor een adverteerder ook 101 andere manier om hen te bereiken.
Maar nu even niet over Milo (want ik denk dat Sanoma vooral krachten heeft willen bundelen voor Goedele dan wel dat het blad niet goed zou zijn) maar over adverteerders en midlifers.
Meer nog dan het medium, kiemt Anne’s opmerking in de vorm van de reclame denk ik. Ik snap dat je op rijpere leeftijd -zoals Guillaume suggereert- de truken van de foor doorhebt en liever wat subtieler (sommigen noemen het ‘slimmer’) benaderd wordt. Maar weinig adverteerders en reclamemensen zijn ertoe in staat die snaar te vinden.
Marketers en reclamemensen zijn vaak 20′ers en 30′ers en dus vergt het veel meer empathie voor hen om zich in te leven in iemand ouder -die ze misschien ooit zullen worden- dan in iemand jonger, zoals ze zelf ooit zijn geweest. Net zoals het 2e deel van het weerpraatje (het weer voor morgen) een stuk moeilijker is dan het eerste (het weer zoals het vandaag was). Elke generatie die de kaap van de 50 nadert, voelt dat zo aan. Ze trekken zelf misschien nog aan de touwtjes maar ze bepalen steeds minder het eindproduct zelf, redactioneel of commercieel. Het is niets nieuws.
Is er dan een oplossing? Ja. Meer geld steken in reclame, en zo jobs in de marketing en reclame vetter betalen. Dan worden de jobs aantrekkelijker om te blijven en krijgen we na verloop van tijd oudere, meer ervaren mensen op die functies. En dus ook meer reclame die midlifers zullen kunnen smaken

Dag Anne; Dag Guillaume :

Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik Milo niet kende, maar ik wil graag even terugkomen op het antwoord van Guillaume in verband met reclamecampagnes en ik veronderstel dat hij verwijst naar diegenen die mikken op mensen van ‘rijpere’ leeftijd
alhoewel ik mij beter bij de lijfspreuk van Jacques Brel aansluit ‘Jong zijn is een levenslange bezigheid’.Persoonlijk erg ik mij blauw aan de ‘redactionele’ en ‘publicitaire’ betutteling van wat wordt genoemd personen op leeftijd. Men mag toch niet vergeten dat het juist die personen zijn die nooit geen betutteling gewoon zijn geweest. Horen vertellen wat we moeten eten en drinken om geen cholestorol te hebben! Tot een tijd geleden hadden we daar nooit over gehoord Er is een tijd geweest dat we al blij waren dat we te eten en te drinken hadden. Mensen moeten water drinken na hun zeventigste en geen wijn willen ze gezond blijven. Men vergeet daarbij dat die mensen zonder die goede raad al Zeventig jaar zijn geworden en zeker niet op hun zeventigste hun eerste glas wijn aan hun lippen zeggen. Wat was vroeger het toonbeeld van gezelligheid ? Eeen oude man die van zijn pijp aan het genieten was. Nu vliegt die zelfde man met zijn pijp op straat. Ik vraag me soms af of advertenties wel gelezen worden door de mensen waarvoor ze bedoeld zijn. Slogans, ja, die blijven hangen en daar ben jij een Held in Guillaume. Maar zou het niet wenselijk zijn ons allemaal niet in hokjes te zetten van mensen die moeten ‘beinvloed’ worden. Misschien heb ik het totaal verkeerd, maar dat zou ik dan wel eens bewezen willen zien.

als je een medium wil creëren om in eerste instantie reklamegelden te innen ( en daar is niks verkeerd mee ) dan is dat je doel. maar dan moet je een soort streekkrant of zone 03/09 maken. een beetje interessante content, veel publireportages en vol reklam. als je een magazine wil maken omdat er ergens een ” unserved audience ” zou zijn dan moet je je goed positioneren zonder voortdurend ( commercieel ) te argumenteren. en dan moet je dat vooral volhouden. respect
( lees geld ) krijg je niet van de adverteerdersmarkt, dat moet je verdienen. en soms, ja soms, duurt dat een tijdje. ik denk dat ze dat investeren noemen. draai of keer het zoals je wil dat is wat Dag Allemaal jaren gedaan heeft. op eigen kracht zonder al te veel reklame-inkomsten. na jaren zijn die wel gevolgd en nu hebben ze hun fair share ( hun verdiend stuk van de koek dus ).

’t Is heerlijk communiceren op deze plek. Zeer bedankt, beste mensen, voor jullie interessante reacties.
Wat Milo betreft had ik geluk; ik werkte er maar af en toe op free lance basis aan mee, maar wel met heel veel enthousiasme.
Het verdwijnen van Milo was voor mij geen financiële tegenslag, wel een inhoudelijk verlies.
Maar ik vestig mijn hoop op de toekomst, op een nieuw project waarin ik me evengoed thuis voel als in Milo, of het nu een blad, tv/radio, web,of nog iets anders wordt, en of het nu 100% focust op midlife of niet. Vooral bedankt voor uw laatstje zinnetje, meneer Vinck.
Tuurlijk (je gaat dat woordje nog veel tegenkomen) bekijk/beluister ik ook heel veel media die zich richten op totaal andere zogenaamde doelgroepen. Wie wordt er nu graag in een eng hokje geduwd, he?
‘k heb trouwens net nog de P van mijn lieve zoon verslonden.

Mijn webcammetje is puur buikgevoel. Hoe goed bedoelt, ik voel me door advertisement voor ‘rijpen’ regelmatig beledigd. Al voel ik me 20 ik kan niet ontkennen dat ik tot de 40-igers behoor, en dus voel ik me aangesproken.
Tuurlijk zijn er vrouwen die Tenalady nodig hebben, tuurlijk zijn er mannen met erectieproblemen, etc. (zoals er in elke leeftijdsgroep wel mensen zitten met een probleempje) en die moeten geholpen kunnen worden maar wat mij in die reclame zo stoort is dat men generaliseert.
Tuurlijk wil Tenalady e.a. veel producten verkopen. Dus vindt ze het belangrijk aan de klant te laten weten dat er heel veel mensen ‘natte’ problemen hebben en dus haar productjes moeten gebruiken.
Wel, dat werkt dus averechts. ’t Geeft een rotgevoel.

Heel bijzonder, beste Tommy -euh… Hilfiger? dat je idd. aanvoelt wat ik zeggen wil. Touché. Hoe oud ben jij?
‘k Gaat idd. helemaal over ‘hoe’. Knap wat je zegt, alhoewel ik gelukkig nog niet het gevoel heb dat ik iets moet loslaten.
Meer nog, bij mij moet het beste nog komen. ‘k Heb ook nooit de drang gehad om helemaal zelf een eindproduct te kunnen bepalen, ik ben een teamworker. Dus als het ooit zover is zal ik er geen last van hebben.
Bij Paula Marckx zal het trouwens nooit zover komen, he Paula?
En Guillaume? –ik ga even in de houding staan- ‘De nar is slimmer dan de koning…’

Hug and kiss aan allen,

Anne

Hi hi, werkt aanstekelijk, dat sportelen. Ooit veel gejogged. Hoorde man-met-Belgenbuik achter me aan komen lopen, hijgend als een stoomlocotief om me toch maar voorbij te kunnen steken. Toen het hem lukte gaf hij een klap op mijn poep waarna hij struikelde en de gracht inzeeg. Nu ik daar aan denk krijg ik weer zin om te joggen.

Guillaume, mijn filmpje werkt sinds gisteren niet meer. Kan dat even nagekeken worden, svp?

Guillaume :

Zoals je misschien al weet leef ik zeer ongezond dus ik heb nog nooit gesporteld en ben ook niet van plan er aan te beginnen. Alhoewel…dat hangt er van af wat onder sport verstaan wordt. Alles wat ik onderneem is voor mij een sport

Beste Guillaume,

(Even van Milo naar Sportelen…)

Jouw vraag was misschien niet aan mij gericht over dat “sportelen” van Bloso, maar mag ik hier toch even mijn ei over kwijt?

Ik vrees dat die naam - los van het zeer nobele initiatief om de vele Belgenbuiken van 50(+) die doorgaans elke avond in hun knusse zetel samen met kilo’s chips en liters cola wegzakken achter hun TVTM’s (is geen tikfout ik noem het in deze context consequent zo) eindelijk terug zo ver te krijgen om eens iets te doen aan hun gezondheid door wat te gaan sporten (en niet sportelen) - nu juist het levende bewijs is op de (naar mijn mening) zeer terechte opmerking van Ann Gies. Het bewijs dat het soms erg gesteld is met de creatieve geesten van dit land (ik wil echt geen veralgemening noch stenen gooien naar het bureau of bedenker van die campagne) om in de smaak te vallen bij hun doelgroep om er iets van gedaan te krijgen.

Je schrijft ergens in je boek over de suikertante die zich buigt over de nieuwe baby des families en er iets tegen zegt in een killikilibolliewollie-taal met het doel zich verstaanbaar te maken terwijl die baby het net wel even anders ziet.
Welnu, de Sportelen-campagne slaat de nagel op de kop van jouw voorbeeld. Moest ik een doelgroep-slachtoffer zijn voor de Sportelen-campagne (ik mag nog 7 jaar wachten), ik zou me net als die baby gaan voelen en lekker verder doen met chips en cola te eten. Erger nog, ik zou me belachelijk gaan vinden als ik bij toeval wel zou gaan sporten want ik zou beginnen vrezen het (campagne)etiket opgekleefd te krijgen door mijn omgeving.

Verder vind ik die naam en de presentatie ervan zondigen tegen een heel belangrijk element uit je NFGC-principe, met name de presentatie. Als je de naam ziet staan heb je de neiging die verkeerd uit te spreken (sportéélen). De grafische uitvoering zet dit overigens nog in de verf door dat deel van de naam in een andere kleur te zetten.

Het feit dat (naast een hele resem aan reacties in de media én bij de doelgroep zelf) ik nu reeds zelf 15 minuten aan het tokkelen ben op mijn klavier om mijn ei te leggen wil wel zeggen dat die campagne de nodige aandacht heeft losgeweekt. De naam blijft misschien wel even hangen door de commotie er rond, maar op de verkeerde manier. Maar dat is een paradox en die zijn meestal goed in de communicatiesector.

En nu ik dan toch bezig ben wil ik nog even kwijt beste Guillaume, dat je boek (of toch dat wat je er in schrijft) zeer aanstekelijk werkt en dat het aanzet om nog wat meer inhoud en creativiteit aan de dag te leggen in ons vak. Ik heb de ijdele hoop dat vooral de adverteerders de weg naar je boek gaan vinden want het zijn vooral zij die van je zienswijze overtuigd moeten worden.

Zo, ik ga doe nu voort want ik ga straks een rondje lopen

Brompton, op de latten, golf… fake? Volgens mij is dat sporten, toch?
Guillaume is een leep ventje… Moet je mee oppassen

Nog even over dat sportelspotje: je kan het idd. bekijken alsof het gemaakt is door CM/chiro/dorpspastoor en dan is het bweuk, maar ik laat dat wereldje niet zo vlug mijn goed gevoel afnemen.

We verliezen de centrale vraag een beetje uit het oog:

“Hoe komt het dat ‘de rijpe mens’ in adverteerdersland zo onhandig bespeeld wordt?”

Omdat niemand zichzelf als ‘rijpe’ mens ziet. Dus heeft het weinig zin hen zo aan te spreken. Mensen hebben vandaag een tweede, derde of zelfs vierde jeugd. Oud worden ze niet.

Toen ik 18 was vond ik mezelf een jonge gast, nu ik er 28 ben vind ik dat nog steeds. Guillaume is er begot 54 (!?) en is zowat de grootste bengel die ik ken. (schavuit!)

De vraag is: spreek je ‘rijpe’ mensen aan op wat ze zijn (oude menschen) of op wie ze denken te zijn?

Ikke? Bij de oude menschen? Ga jij maar een verse pamper vragen snotjonk!

Om maar te zeggen dat je groot gelijk hebt. Alhoewel, ‘rijp’ vind ik een mooi woord. Zelfs als 16-jarige vond ik 40-igers prachtige mensen. Al ervaren en toch nog een leuke weg te gaan. ‘Oud’ vind ik dan weer verschrikkelijk klinken. Ik ken trouwens ‘oude’ mensen van 28. ‘t Zit tussen de oren, niet in de kalender.

Je spreekt rijpe mensen aan op hun mogelijkheden, niet op hun beperkingen. Maar dat geldt gewoon voor iederéén!!!

(En god, wat heb ik hier al veel in de ik-vorm geluld.)

Een weekje op deze site heeft me behoorlijk doen nadenken over reclamemaken. Er wordt veel gediscussieerd, hoor ik, voor een spot klaar is. Kan ik me iets bij voorstellen: het moet gruwelijk moeilijk zijn om telkens weer bijzonder treffend de Grote Algemene Deler van de doelgroep te bespelen. ‘t Is een vorm van kunst waarbij het subjectieve zo zwaar aanwezig is dat het voor je’t weet de boel overneemt. En dan loop je dus oeverloos verloren. Doe daar nog de crisis bij, het soms enge beeld over reclamemaken van de opdrachtgever, etc, etc, etc…

Guillaume,

ik denk dat we bij deze officieel kunnen stellen dat wat startte als een Q&A-platform over merken & helden, zijn doel overstijgt en een grotere sociale interactie is geworden over communiceren (al dan niet in de vorm van reclame). Luv it.

Omdat het onderwerp me zo fascineert, zou ik nog een extra staartje willen breien aan Pietel’s vraag ’spreek je ‘rijpe’ mensen aan op wat ze zijn (oude menschen) of op wie ze denken te zijn?’
Mijn vraag: moeten we ‘rijpe’ überhaupt aanspreken in die hoedanigheid? Maken medioren, 50+ers - wat je ze ook mag noemen- zich niet los van een puur demografische leeftijdsindeling? Vanaf wanneer ben je officieel ‘medior’ en gedraag je je dan noodzakelijk ook nog zo? Gaat het niet eerder over een state of mind? En dus gedragsmatige segmentatie. Doen we er niet beter aan om brede interessemagazines te maken die schrijven over tijd en wonderlijke manieren en inspiratie om die tijd door te brengen? Magazines die toegankelijk zijn voor zowel dertigers als actieve vijftigers. It’s all in the mind.
Zelfde verhaal voor sportelen. Uiteindelijk kan iedereen sporten. Maar de vlag zal telkens een andere lading dekken. Je hoeft geen aparte discipline te creëren. Basisprincipe van sporten is gezond bewegen (met of zonder pintje achteraf).
Vanaf het moment dat je mensen definieert als een ‘doelgroep’, houden ze op met de doelgroep te zijn.

@mediagast Ik zou graag het begrip ‘psychologische tijd’ introduceren. eenvoudig gesteld zijn er twee soorten tijd. De mechanische of klokkentijd en de psychologische tijd. De ene is meetbaar en leef je. De andere be-leef je. Op de tijd die je beleefd staat dus geen grens. Je kan als vijftiger perfect inbeelden -en je dus ook voelen- alsof je 20 bent. Psychologische tijd dus. Mensen worden niet graag betutteld. En wanneer je ze in een hokje stopt steigeren ze. Sommige mensen zijn 20 en gedragen zich als 50′ers. Andere 50′ers handelen als pubers. En in realiteit zijn 2/3 van de mensen die aan kanker sterven tussen de 50-60. Mijn punt. Communiceer als mens. Zorg voor een waarde-volle communicatie. En je zal gehoord worden, ongeacht de leeftijd.

@oscallynn Dat is nu eens mooi en compleet geantwoord! Chapeau!

Iets dat me al een tijdje dwarszit en dat past in deze discussie over hoe adverteerders er zo vaak compleet naast zitten: België heeft zich een nogal zachtgekookte reclame-opverheidsmentaliteit toegeëigend, waarbij men er blijkbaar van overtuigd is dat achterlijk ’sensibilserings’-gekeutel zwerfvuil kan tegengaan en 50+ers kan laten sporten. Een reclamebudget voor elke kwaal ipv te investeren in een beleid dat een beetje constructiever is en minder bureaucratisch inefficiënt is. (Ik geef toe, gemakkelijker gezegd dan gedaan)
.
Ik schiet nu wel in de voet van mijn eigen sector, maar als je het mij vraagt, ligt daar een groot deel van de totale miscommunicatie. Reclame kan gedragspattronen bijsturen, maar niet ingrijpen in het karakter van een mens. Gewoon niet het juiste kanaal. Niet moeilijk dat mensen zich betutteld voelen.
.
Nee? Guillaume?

Iets dat me al een tijdje dwarszit en dat past in deze discussie over hoe adverteerders er zo vaak compleet naast zitten: België heeft zich een nogal zachtgekookte reclame-opverheidsmentaliteit toegeëigend, waarbij men er blijkbaar van overtuigd is dat achterlijk ’sensibilserings’-gekeutel zwerfvuil kan tegengaan en 50+’ers kan laten sporten. Een reclamebudget voor elke kwaal in plaats van te investeren in een wat constructiever beleid dat wat minder bureaucratisch inefficiënt is. (Ik geef toe, gemakkelijker gezegd dan gedaan)
.
Ik schiet nu wel in de voet van mijn eigen sector, maar als je het mij vraagt, ligt daar een groot deel van de totale miscommunicatie. Reclame kan gedragspattronen bijsturen, maar niet ingrijpen in het karakter van een mens. Gewoon niet het juiste kanaal. Niet moeilijk dat mensen zich betutteld voelen.

Ik vind het zo raar dat betutteling weer daar is naar rijpe mensen toe. Tegenover alle andere categorieën is men daar al lang uit. Het is ECHT voor jullie uitdaging he om ons, reclamegewijs, te benaderen? Soms denk ik dat jullie gewoon bang van ons zijn. Maar is een uitdaging niet … uitdagend?